Wat doet de Vijftigplus Coach zoal?

Om een beeld te geven van wat er bij coaching van 50plussers zoal aan onderwerpen voorbij komt volgen hierbij wat teksten en voorbeelden uit de praktijk van de Vijftigplus Coach. 

VERWEESD 

Veel vijftigplussers worden geconfronteerd met het verlies van een ouder. Terwijl de eigen kinderen al de deur uit zijn, valt ook nog eens de steun weg van de mensen bij wie we zelf kind mochten zijn. Hoe oud we ook waren.

 

Het besef van verlies is groot. Zeker als beide ouders, vaak al dik in de tachtig, het leven laten. We voelen ons verweesd, letterlijk als een kind zonder ouders. Ontheemd. Ik ken vijftigplussers die als gevolg van de dood van hun vader of moeder in een diepe depressie belandden. Niet alleen door het gemis, maar ook door gevoelens van spijt dat ze pa of ma niet wat vaker hadden opgezocht. ‘Had ik toen maar…’ of ‘ik was er veel te weinig voor ze’, zeiden ze. Verteerd door verdriet en schuldgevoel kwamen ze in een periode van intense duisternis, waarin de lichtpuntjes maar niet wilden komen.

Vaak is de dood van een ouder ook een moment om naar het eigen leven te kijken, en de rol die we zelf vervullen, als ouder en in de maatschappij. Keuzes die we daarin maken blijken bewust of onbewust benvloed door wat pa en ma ervan vinden/vonden. Ook dat besef kan verdriet met zich mee brengen. Maar ook boosheid, verwijten. Want hadden ze het anders gedaan, dan was ons eigen leven ook heel anders verlopen. En dan voelen we ons meteen weer schuldig, want je overleden ouders wil je eigenlijk niets verwijten.

 

Het is een van de grootste taboes van onze samenleving dat we ons ook opgelucht kunnen voelen na de dood van de ouders. Het wil niet zeggen dat we niet van ze hebben gehouden. Het betekent dat de ouderschapsbanden te strak zaten, de sturing te bepalend was, de bewegingsruimte te beperkt.

 

Ik heb mensen gesproken die eigenlijk pas echt begonnen te leven na het overlijden van de ouders. Omdat ze zich toen pas vrij voelden eigen keuzes te maken, zonder de moraliserende ogen van vader en moeder brandend in de rug.

 

Het zijn verwarrende gevoelens die dan met elkaar strijden: verdriet, schuldgevoel, opluchting, boosheid… Niet iedereen lukt het om op eigen kracht een uitweg te vinden uit  deze wirwar van emoties. In dat geval kan hulp van derden heilzaam zijn. 


Vijf tips voor het omgaan met de dood van uw ouders: 

  1. Rouw. Gun uzelf het verdriet, geneer u niet. Huil. Veel mensen zeggen na de emoties van een begrafenis van een ouder zich gelouterd te voelen.
  2. Is nog zoveel niet gezegd? Schrijf een brief aan uw overleden vader of moeder, met alles wat u nog had willen zeggen.
  3. Aanvaard dat u momenten gemist hebt samen, door drukte, eigen gezin, zorg voor de kinderen. Het hoort bij het loskomen van de ouders, bij het leven zelf. Spijt is een nutteloze emotie.
  4. Voelt u zich opgelucht dat uw ouders zijn overleden? Accepteer het. Stopt u dit gevoel weg, dan wordt het alleen maar groter. Blijkbaar is er een reden voor uw gevoel. Het betekent niet dat u niet van uw ouders hield.
  5. Praat. Krop niet op wat u voelt, maar praat erover, met familie en vrienden. U heeft een klap te verwerken, mensen zijn bereid te luisteren. Praten lucht op, creëert ruimte. 
 

Heeft u naar aanleiding van dit stukje vragen? Neem hier contact op.   

VAKER SEKS 

Henk (53) en Mary (51) waren al meer dan 25 jaar een paar. Ze waren stapelgek op elkaar, bezwoer Henk, en toch knaagde er wat. De seks was nooit een probleem geweest, maar de laatste jaren leek het alsof de zin erin steeds minder werd. ,,Je kent elkaar natuurlijk na zoveel jaar door en door. De verrassing is er wel een beetje af’’, vertelde Henk..

 

Henk en Mary waren bij mij gekomen om verandering te bereiken. Met name Mary had het er moeilijk mee, dat de seks tussen hen inmiddels was gedaald naar een keer per maand. ,,En dan is het ook zo voorbij. Ik voel me tekort gedaan’’, vertelde Mary.

 

Henk had er wat minder moeite mee. Hij had zijn hobby’s, zei hij, en de warmte en liefde tussen hen was zo groot, dat het nagenoeg ontbreken van seks wat hem betreft daardoor ruimschoots werd gecompenseerd. ,,Ik hoef niet zo nodig méér seks, ik ben tevreden met wat we hebben’’. Hij glimlachte naar Mary.

 

Uiteenlopende verlangens zijn een veel voorkomend euvel in relaties, en niet alleen bij vijftigplussers. Toch lijkt het bij hen vaker voor te komen. Vaak is een van beide partners tevreden met een relatie waarin het woord ‘geliefden’ is vervangen door ‘maatjes’. Alles wordt gedeeld, er is sprake van innige verbondenheid, maar passie is naar de achtergrond verdwenen. Terwijl we vaak ook begeerd willen worden. Seks wordt ook gezien als bewijs van liefde. Ontbreekt dat, dan ontstaan al gauw twijfels over de diepgang van de gevoelens van de partner.

 

Ik vroeg Henk en Mary wanneer de seks tussen hen nog wel goed was, en wanneer het begon te veranderen. Intieme vragen, maar Henk en Mary waren niet zonder reden naar mij gekomen. Door te kijken naar toen het nog wel goed ging, hoopte ik aanknopingspunten te vinden voor verbetering van de huidige situatie.

 

Het bleek dat er veel veranderde met de entree van internet in het leven van Henk en Mary. Een van de hobby’s waar Henk het over had betrof computers. Met de opkomst van internet was daar ook veel meer tijd in gaan zitten. ,,En niet alleen tijd’’, stelde Mary wat snibbig, ,,ook al zijn energie’’. Henk bleek avond na avond uren te besteden aan het bezoeken van pornosites, en reageerde zich ter plekke af, in zijn werkkamer. Aan Mary had hij eigenlijk geen behoefte meer..

 

Het heeft een aantal sessies geduurd voordat het weer wat beter ging tussen Henk en Mary. Henk beperkt zijn pornositebezoekjes nu tot een à twee keer per week. Met Mary is hij op een tantracursus gegaan, om opnieuw te leren liefde en seks met elkaar in verbinding te brengen. 


Vijf tips om de seksuele relatie levend te houden: 

  1. Praat. Les 1 van alle hulpboeken bij seksuele problemen. Bespreek je verlangens. Wie weet vindt je partner ze net zo leuk.
  2. Hoe saai het ook klinkt: agendeer tijd voor seks. Werk, TV, internet, voetbal en vrienden, ze vreten tijd. Voor je het weet is weer een avond voorbij. Met seks op de agenda doe je het waarschijnlijk ook met aandacht.
  3. Het hoeft niet altijd haute amour te zijn, maar kwaliteit gaat wel voor kwantiteit. Dus: hou je hoofd erbij en vergeet de beurskoersen en de fileinformatie. Concentreer je op de taak die voor je ligt en geniet.
  4. Seks is heel serieus, maar lachen is niet verboden. Soms mislukt er wel eens iets, en als vijftigplusser is het leggen van benen in nekken vooral komisch. Lach, en je lichaam stelt zich open.
  5. Als je elkaar overdag nooit aanraakt, voelt dat in bed ook een beetje onnatuurlijk. Dus: voel, raak, kus, lach, ruik, lik en bewonder. En past dat helemaal niet bij je: Je bent nooit te oud om te leren.
 

Contact naar aanleiding van dit stukje? Klik hier. 

GEBREKEN 

Ouderdom komt met gebreken. Dat wist Mieke (54) ook, een van mijn cliënten. Ze hijgde en pufte altijd als een bezetene als ze mijn praktijk binnen stapte. En ik heb niet eens een trap! 


Mieke leed aan een optelsom van ziektes, die steeds zwaarder begonnen te wegen. Longemfyseem, een begin van suikerziekte, zwaarlijvigheid, het was geen pretje wat ze met zich meedroeg.

 

‘Maar u bent toch geen dokter?’, zult u nu zeggen na deze opsomming. En dat klopt natuurlijk. Maar waar ik wel bij help zijn de effecten die dit heeft op het humeur en het dagelijks leven van mensen als Mieke. Want daarvoor was ze bij mij gekomen.

Mieke worstelde als gevolg van haar ziektes met een aantal problemen. Ze kon moeilijk accepteren dat haar bewegingsvrijheid werd ingeperkt door haar lichamelijke problemen. Ze vond haar wereld te klein. Een ander zwaarwegend probleem was dat ze het gevoel had niet meer aantrekkelijk te zijn. Ze was weliswaar gelukkig getrouwd, en haar man bezwoer haar vrijwel dagelijks zijn liefde, maar Mieke geloofde niet dat hij de waarheid sprak. Met al haar gezondheidsproblemen kon ze onmogelijk nog aantrekkelijk zijn, was haar overtuiging. ,,Het is erg lief van hem, maar ik weet dat hij jokt. Mijn spiegel liegt niet’’, vertelde ze me.

 

Miekes problemen, hoe verschillend ook, hadden alles met elkaar te maken, zo concludeerden we al snel in het coachingstraject. Natuurlijk, haar wereld was meer begrensd door haar gezondheidsproblemen. Met wat technische hulpmiddelen, een elektrische fiets bijvoorbeeld, was daar al snel een mouw aan te passen. Maar het leek er een beetje op alsof ze die grenzen ook bewust steeds kleiner maakte. Mieke kroop vanwege haar geringe zelfbeeld steeds meer in haar schulp. Ze beperkte haar uitjes tot een steeds kleiner groepje mensen. ,,Terwijl ik vroeger bij iedereen de deur platliep’’, zei ze.

 

We zijn gaan kijken hoe we Miekes zelfbeeld konden opvijzelen. Geen eenvoudige opgave, maar vooral een kwestie van hard werken. Waar is ze goed in? Waar is ze trots op? Hoe heeft ze eerdere angsten overwonnen? Uitdagingen stellen, en blij zijn met het succes. Het ene succesje lokt het andere uit. De hefboomwerking noemen we dat. Wonderen zijn niet verricht, maar Mieke durft de wereld wel weer in de ogen te kijken. En als haar man nu zegt dat zij de vrouw van zijn leven is, dan gelooft ze hem. 


Vijf tips voor het verkrijgen van een beter zelfbeeld: 

  1. Blijf eens stilstaan bij wat je allemaal kan. Focus niet teveel op waar je in gebreke blijft. Het eerste is moeilijker, maar véél bevredigender.
  2. De ouderdom komt met gebreken, maar ook met wijsheid. Wat anderen van je vinden wordt minder belangrijk. Waarom zou een 50plusser zich nog moeten bewijzen? Dat heeft-ie allang gedaan!
  3. Wees niet te streng voor jezelf. We doen allemaal wel eens iets stoms, dus vergeef jezelf. Je hebt immers ook tig goede dingen gedaan.
  4. Let op je taalgebruik. Veel mensen hebben de neiging zichzelf toe te spreken met woorden als sukkel, zak of trut, als ze iets fouts doen. Vermijd dat. Het doet je alleen maar negatief over jezelf denken.
  5. Kijk in de spiegel en bewonder die bierbuik, hangborsten en cellulitisbillen. Als we plastic poppen willen spelen we wel met Barbie en Ken. Je bent prachtig zoals je bent.
 

Contact naar aanleiding van dit stukje? Druk hier op enter.
 

DE CARRIÈREWENDING 

Veel vijftigers staan voor de keuze: zingen ze hun baan uit tot hun pensioen of gaan ze toch nog een keer vlammen? Ben (52) stond voor hetzelfde dilemma. Hij had mijn hulp ingeroepen omdat hij het niet zo goed wist. Zitten blijven was wel zo makkelijk. Hij had op zijn werk alles wel een keer meegemaakt en hoefde zelden tot nooit in de overdrive. Zeventien jaar ervaring, een goed salaris, een baan in het middenkader, wat zou hij zich nog druk maken om een andere baan?

Dat was één kant van het verhaal. Het andere was dat het wel érg gerieflijk was in zijn comfortzône. Hij voelde zich lui en gemakzuchtig. ,,Ik heb het gevoel dat ik stilsta’’, zei hij.

 

Ben had al eens een cursus gevolgd om zich verder te ontwikkelen in zijn vakgebied, maar dat was ook al weer acht jaar geleden. Ook nu dacht hij wel eens aan verdere scholing of nieuwe carrièrestappen, maar het kwam er nooit echt van. Hij vroeg zich daarom af of hij het wel echt wilde. ,,Anders had ik het toch allang gedaan?’’

Het is niet zo makkelijk om te ontdekken wat mensen als Ben nou écht willen. De veiligheid van de huidige baan is een groot goed, dat tegelijkertijd kan voelen als een dwangbuis. Dat dubbele zit veel mensen in de weg bij het nadenken over hun toekomst.

 

Ik ging met Ben een paar stappen terug in zijn leven. Wat waren zijn idealen toen hij 20 was? Waar kon hij nou écht warm voor lopen? Wat zag hij als zijn grootste talenten? Daarna keken we naar zijn arbeidzame leven. Hoe was dat verlopen? Had hij eruit gehaald wat hij wilde? Kon dat niet alsnog?

 

Geleidelijk aan ontstond een beeld van een man die al diverse keren op het punt had gestaan voor zichzelf te beginnen. Hij had het steeds niet aangedurfd. Zijn gezin, de economische situatie, groeimogelijkheden bij zijn werkgever, Ben had altijd wel een reden. Nu knaagde het: had hij niet toch…?.

 

We gingen kijken wat de wérkelijke redenen waren geweest. Eigenlijk kwam het neer op een gebrek aan zelfvertrouwen. Zo betwijfelde hij of hij wel kon ondernemen. ,,Ik ben niet commercieel genoeg.’’ Ook meende hij slecht te zijn in netwerken. ,,Dat past niet bij me, en dat heb je wel nodig’’.

 

Ik heb Ben gevraagd eens naar zijn gevoel te gaan. Ogen dicht, handen ontspannen in de schoot. En de vraag gesteld: wat voel je als je denkt aan een eigen bedrijf? ,,Spanning. Een baksteen in mijn maag’’, zei Ben na een halve minuut stilte. Daarna heb ik gevraagd hetzelfde te doen met het voortzetten van zijn huidige baan. ,,Ik voel me tevreden. Dit is mijn wereld’’. Die werkwijze hebben we een aantal sessies achtereen herhaald, nadat we zijn denkbeelden over zijn baan en het vrije ondernemerschap hadden getoetst aan de werkelijkheid. Het antwoord was steeds hetzelfde: zodra Ben dacht aan voor zichzelf beginnen verkrampte hij.

 

Ben werkt nu nog steeds voor dezelfde baas. Met één verschil: hij weet weer waaróm hij dat doet. Hij heeft zijn baas gezegd graag een cursus marketing te willen volgen. 

Vijf tips bij het denken over een carrièrewending

  1. Luister goed naar je gevoel. Breekt het angstzweet je uit bij het denken aan een andere baan, dan betekent dat iets. Negeer het niet, maar onderzoek waar het vandaan komt.
  2. Overleg met vrienden en familie, krop het niet op. Veel mensen broeien hun hele leven op een idee, zonder het te toetsen. Zij werken vaak 40 jaar bij een bedrijf.
  3. Oriënteer je. Het gras aan de overkant lijkt wel groener, maar is dat ook zo? Vraag eens aan collega’s daar hoe het bevalt.
  4. Wees niet te bescheiden. Stap op je baas af en informeer eens naar de mogelijkheden iets anders te doen. Wie verandering wil moet zelf stappen zetten..
  5. Accepteer dat je tevreden mag zijn met wat je hebt. Vind je je baan van twintig jaar nog steeds leuk, wees blij. Er zijn mensen die er een moord voor zouden doen.
 

Reageren op dit stukje kan hier.